Wie

Ook ik, Annemieke van der Mooren (1969), heb moeten leren kruispunten te herkennen. Ik heb de wegen leren zien en de moed en kracht ontwikkeld om keuzes te durven maken.
Ik heb daar ondersteuning bij nodig gehad. Passende ondersteuning heb ik niet kunnen vinden in de “reguliere” vormen van zorg en hulp. Ik heb het gevonden in een aantal nieuw opkomende vormen, waarin anders naar leven en samenleven gekeken wordt, waarin anders met emoties omgegaan wordt.

Ik heb mijn weg gevonden, door me bewust te zijn van de kruispunten en op ieder kruispunt weer een bewuste keuze te maken.
Door te genieten van die route.
Op weg naar mezelf.
Bewust levend op weg naar Bewust Zijn.    

Kruispunt

Dit alles is in werking gezet door een kruispunt in mijn huwelijk: samen doorgaan of alleen verder. Ik heb gekozen voor alleen verder. En samen hebben we gekozen om samen ouders te blijven en de zorg en opvoeding te blijven delen van onze 2 kinderen.

Een ander belangrijk kruispunt in mijn leven is de keuze geweest om de basisopleiding haptonomie te gaan doen in 1994 in Doorn. Dit heeft een belangrijke basis gelegd voor de verdere ontwikkeling van mijn gevoel, gevoelens en emoties.

In 2005 heb ik op een voor mij belangrijk kruispunt in m’n leven gekozen om terug te gaan naar de zorg aan het bed in de terminale thuis nachtzorg. De jaren daarvoor had ik vooral vanuit DOEN gewerkt; als wijkverpleegkundige en indicatiesteller AWBZ. En 5 jaar als voorzitter van de OR, gedurende 2 fusies en bijbehorende reorganisaties. 
In de nachtzorg heb ik gewerkt vanuit ZIJN, wat een heerlijke ervaring is geweest.

Daar kwam weer een kruispunt voor mij: Het werken 's nachts was niet meer combineren met de zorg voor mijn kinderen, mijn eigen fysieke beperkingen en de ontwikkeling van Van Binnenin Beweging. 

Mijn eigen fysieke beperkingen lieten me zien dat ik nog steeds te leven en te werken had vanuit 'ZIJN'. Een tijdje heb ik overdag als freelance verpleegkundige gewerkt. Dat kon goed vanuit ZIJN. Totdat deze weg door omstandigheden mij ook niet meer paste. Alleen zag ik geen kruispunten en geen andere wegen… alleen een doodlopende weg.
Oefenen in hulp vragen en vertrouwen hebben in mezelf en mn eigen kwaliteiten heeft een verassende nieuwe weg gebracht.

Ik begeleid nu leer/werk projecten. Zowel het project praktisch inhoudelijk, dat het functioneel loopt, als de deelnemers individueel, in hun eigen proces. Nog steeds is mn uitgangspunt ZIJN. Vanuit ZIJN kijken wie de ander is, wat de situatie is, wat er nodig is en dan pas overgaan in het DOEN.

Sinds september 2011 volg ik de opleiding systemisch werk en transformatiecoaching bij TCT.
Na jaren persoonlijke ontwikkeling via opstellingen, veel representant zijn en tafelopstellingen begeleiden, en jaren van 'smoezen' waarom ik nog niet de opleiding ging doen, is het er dan nu van gekomen. 
Meteen al de eerste dag voelde het als 'thuiskomen'.  Ik ben op mn plek daar en met deze visie op leven, op mensen, op groepen en systemen.
Ik kijk er naar uit om mijn manier van coachen volgens deze visie in te gaan passen in mijn dagelijks werk, vooral bij probleemjongeren. Ik ga er van uit dat door de eenvoud en de oordeelloosheid van het systemisch werk daar veel winst te halen is.

Bewust ZIJN

Door al het leven vanuit ZIJN, ben ik steeds meer gezakt in mijn vrouwZIJN.
Daar zijn wensen en verlangens ontstaan om te ZIJN met vrouwen en te DOEN met en voor vrouwen. Aktiviteiten die rustig rijpen in de tijd...